หลังจากเป็นผู้อ่านนิรนามติดตามเนื้อหาของชาวบ้านไปวันๆ อยู่ๆก็นึกอยากมีตัวตนบนจักรวาลของ meduim แห่งนี้ขึ้นมาซะอย่างงั้น

ว่าแล้วก็จัดการสมัครสมาชิกเสียหน่อย หลังจากเป็นสมาชิกได้ไม่ถึง 2 นาทีก็เกิดความคิดที่ว่าเป็นสมาชิกเขาแล้วจะมาอ่านเฉยๆก็กระไรอยู่ ทำไมไม่ลองเขียนบทความกับเขาเสียหน่อยเล่า เอ๊า…. เมื่อคิดได้อย่างนี้ก็ต้องหาเอาเรื่องที่เก่งและถนัดมาเขียน มาแชร์ให้คนอ่านเสียหน่อยสิ๊ (ใส่ไม้ตรีแบบผิดหลักไวยากรณ์เพื่อเพิ่มอรรถรสการออกเสียง)

หลายเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก…. หลังจากนั่งนึก นอนคิด บิดตัวสงสัยอยู่สักพักแล้วจึงค้นพบความจริงว่า

“ให้ตายเถอะสตีฟ โรเจอร์ ไอ้หมอนี่แม่งไม่เก่งอะไรซักอย่างเลย”
(โปรดกลับไปอ่านข้างบนอีกครั้งด้วยเสียงพากย์แบบอินทรี)

ในขณะที่ไอ้ตัวร้ายฝั่งซ้ายคอยส่งเสียงตอกย้ำซ้ำเติมว่า “โถ ไอ้กระจอกๆ ไม่เก่งไรสักอย่าง ไม่มีไรเขียนดิมึงเลย ว้ายๆ” แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆจากคุณพระฝ่ายดีมาว่า “ลองนึกดูดีๆ คนเราต้องมีเรื่องที่เก่งที่ถนัดสักเรื่องสิ ประสก…”

โอ้ หม่าย ก๊อดเนสส คุณพระคุณเจ้า จริงๆด้วย มันยังมีเรื่องราวที่เราถนัด มันยังมีอะไรที่เราสามารถเขียนให้คนอ่านได้ นั่นก็คือประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมายังไงล่ะ
ฝ่ายซ้าย said : แล้วเอ็งจะเขียนชีวิตตอนปั่นจักรยานครั้งแรกเป็น หรือตอนประกวดโคลงสี่สุภาพตอนประถมได้ที่หนึ่งล่ะ ใครจะไปอยากรู้เรื่องของเอ็ง

ไม่…ไม่ใช่ปะสบการณ์ชีวิตขนาดนั้น แต่มันต้องเป็นประสบการณ์ชีวิตการทำงานสิ สิบกว่าปีที่พบเจอกับเรื่องราวต่างๆนานา ใช่ ใช่เลย ต้องอันนี้

เกริ่นนำเพ้อเจ้อมาตั้งนานก็นั่นแหละครับ… จึงเป็นที่มาของบทความ #ตลกร้ายในที่ทำงานนี้ (ติด # เพื่อความ pop)

บทความที่จะมาเล่าเรื่องราวตลกร้ายในที่ทำงาน ประสบการณ์ทำงานทั้งที่พบเจอเองและจากคำบอกเล่าของมิตรสหายในที่ทำงานท่านหนึ่ง
เรื่องตลกที่ตอนเจอนั้นโคตรไม่ตลกและอยากร้องไห้ แต่พอผ่านมากลับไปมองย้อนดูก็พบว่า เออ แม่งตลกชิบหาย ไอ้แม่ช้อย ไม่ว่าจะเป็น เรื่องราวเกี่ยวกับสถานการณ์ WTF !! เรื่องราวของผู้คน เพื่อนร่วมงานสุดเก๋า เจ้านายสุดเห่ย หรือลามไปถึงวัฒนธรรมแปลกๆในองค์กร บางทีบทความนี้อาจจะศูนย์รวมของคนที่ประสบปัญหาแบบเดียวกันหรือคนที่เคยผ่านสิ่งเหล่านั้นมาแล้วให้ได้มาพูดมาคุยมาแลกเปลี่ยนกัน บางทีอาจเป็นเพื่อนยามว่างอ่านแก้เหงาของชาวมนุษย์เงินเดือน หรือบางทีอาจมีประโยชน์กับน้องๆที่กำลังจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานมาศึกษาเรียนรู้เพื่อเตรียมรับมือว่าจะได้พบเจอกับอะไรบ้างกับโลกทำงานใบนี้

นี่แค่บทนำนะคุณ…ยังไงก็ฝากติดตามต่อในบทความถัดไปด้วยนะ กราบบบบ
รักคนอ่าน

อ่อ…คำเตือนบทความในชุดนี้อาจเต็มไปด้วยคำหยาบคาย เนื้อหาที่เสียดสีประชดประชันไปจนถึงภาษาวิบัติที่ผู้เขียนตั้งใจนำเสนอเพื่ออรรถรสในการอ่าน เพราะฉะนั้นโปรดใช้วิจารณญาณและญาณทิพย์ในการอ่านด้วยนะครับ
(มึงมาเตือนอะไรตอนวรรคสุดท้ายโว้ยยยย !!!)