งานจับมือ BNK48 ครั้งแรก

ประสบการณ์การไปร่วมงานจับมือ “BNK48 3rd Single “Shonichi” Handshake Event” ครั้งแรก
 
หลังจากติดตามวงไอดอลสุดโด่งดัง ณ เวลานี้ BNK48 มาเป็นเวลาเกือบๆ 1 ปี แต่ไม่เคยได้มีโอกาสไปร่วมงานจับมือเลย เนื่องด้วยเหตุผลต่างๆ ครั้งนี้พอรู้ว่า single 3 มีบัตรจับมือ จึงไม่รอช้าที่จะ pre-order มาเก็บไว้สักจำนวนหนึ่ง
ก่อนหน้าจะถึงวันงานกลัวเก้ๆกังๆจึงทำการนัดหมายกับเพื่อนชาวโอตะที่ครำหวอดในแวดวงมานาน สรุปว่าวันงานน่าจะไปได้เย็นๆ เพราะเพื่อนติดธุระ

2 มิถุนายน วันงานรอบแรก
เนื่องด้วยวงดังขึ้นอย่างถล่มทลายแฟนคลับหน้าใหม่ก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ วันจับมือจึงต้องขยายเป็น 2 วันเพื่อให้รองรับกับความต้องการของผู้คนจำนวนมหาศาล
#สาระมีอยู่จริง
การจับมือนั้นเมมเบอร์แต่ละคนจะแบ่งเป็นแถวๆ ซึ่งเรียกว่าเลน และจะแบ่งเป็นเวลาๆเพื่อให้เมมเบอร์ได้พักหรือให้เมมเบอร์คนอื่นมาสลับแทน อฟซ.จะเป็นคนประกาศในเพจหลัก
ก่อนถึงเวลานัดก็ทำการเชคเลนเ เชคเวลา เซฟข้อมูลไว้ดูอย่างดีเตรียมพร้อมเพื่อจะได้เวลาจะได้ไม่เด๋อ 
นัดกับเพื่อนโอตะเหาฉลามไว้ว่าจะเจอกันเย็นๆ แต่เราก็เถลไถลกว่าจะไปถึงงานก็ปาเข้าไปเกือบๆ 5 โมงเลย ปรากฏว่าไม่ทันไปต่อรอบจับมือรอบสุดท้าย (16.00-17.30) เพราะ ไปถึงงานคนเดียวก่อน แถมไปถึงก็ยืนเก้ๆกังๆงงๆเด๋อๆ ไม่รู้ต้องไปต่อกับใครหรือต้องรวมกลุ่มหรือเปล่าไหนจะแถวคนยาวเยอะไปหมด เหวอมากเลยออกมาตั้งหลัก ทีแรกเกือบถอดใจขายบัตรทิ้งยอมแพ้แล้วกลับบ้าน แต่โชคดีที่โอตะเอ้บ้านฉลามมาก่อน เลยกลับเข้าไปในงานอีกรอบ 
 
ไปยืนรอในงานสักพักอฟซ.ก็ประกาศว่าเมมเบอร์คนใดได้เปิดรอบจับมือพิเศษบ้าง
 #สาระมีอยู่จริง2
รอบจับมือปกตินั้นจะอนุญาติให้ใช้บัตรได้ครั้งละ 1 ใบ (8 วิ) จากนั้นถ้าอยากจับคนเดิมก็ไปวนแถวมาใหม่เรื่อยๆจนกว่าจะพอใจแต่การจับมือรอบพิเศษคือสามารถใช้บัตรจับมือกี่ใบก็ได้ในครั้งนั้น แต่สูงสุดได้ 100 ใบ (ก็คูณ 8 วิไป)
 
พอได้ยินว่าโอชิเราอยู่เลนไหน เลยขอปลีกตัวไปยืนเข้าแถวในเลนนั้นคนเดียว ระหว่างเข้าแถวอยู่ก็เกิดการทะเลาะกันในใจว่านี่กูจะต่อจริงๆเหรอนี่ แต่มึงมาแล้วนะ เอาสิวะนานๆทีครั้งหนึ่งในชีวิต เถียงกันยังไม่ทันเสร็จรู้ตัวอีกทีก็นั่งรอในแถว บอกจำนวนบัตรที่จะใช้ในครั้งนี้กับ staff สรุปว่าเราวันนี้ครั้งแรกมาแบบงงๆได้รอบพิเศษอึกเลยว่าจะถมให้โอชิเราเต็มที่เลย 5 ใบ !!! (ถุยยย แค่นี้)
 
โอชิเราอยู่เลนที่ 2 ถือว่าค่อนข้างทำเทองเพราะต่อจากเลนแคปเฌอและถัดไปเป็นเลยของควีนแก้ว เหลียวไปดูเลนเฌอแล้วแบบ โอ้โหรู้สึกดีมากที่ไม่ได้โอชิ เพราะแถวยาวแบบโหดมาก ซ้อนแถววนกันเป็นเกมส์งูในมือถือโนเกียตอนฉากใกล้ๆจบ
นั่งรอนั่งสำรวจสังคมไปซักพักจากนั้นก็ถึงเวลา 18.30 เริ่มรอบพิเศษ เมมเบอร์ก็เริ่มเดินเข้ามาประจำตำแหน่ง โอ้โหโอชิเราตัวจริงน้องสวยมาก แค่เห็นโอชิตัวเองก็ใจพองโจแลัว ไม่พอยังจะได้กำไรเป็นจากเลนข้างๆที่เป็นเฌอกับแก้วอีก บอกเลยว่าโคตรโชคดียืนรอยืนดูเพลินๆแบบอิ่มเอมมาก
 
เนื่องด้วยมาคนเดียวและไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครโดยเฉพาะผู้ชาย !!! ก็เลยยืนคิดไปว่า 40 วิของเราจะพูดอะไรกับน้องหรือจะทำอะไรให้น้องประทับใจและจดจำดีนะ ไถๆทวิตไปเรื่อยๆจึงได้รู้ว่าช่วงรอบที่ผ่านๆมา เมมเบอร์พร้อมใจกันใส่ชุด aitakatta เพื่อฉลองครบรอบ 1 ปีที่ เดบิวท์ Aitakata แถมด้วยชุดคุกกี้เสี่ยงทายรอบนึงกันอีกด้วย (เสียดาย ย.ยักษ์ สามสิบล้านตัว) อ่านจบเราก็เลยผุดไอเดียว่าเออ จะชวนน้องร้องเพลง 365 วันกับเครื่องบินกระดาษด้วยกันดีกว่า(เพราะเป็นเพลงที่น้องเป็นเซนเตอร์ใน single นั้น) พอคิดได้แบบนั้นก็ท่องซ้อมสคริปเหมือนประธานอาวุโสที่จะเตรียมขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ในงานแต่งของคนที่ไม่รู้จัก
แถวขยับใกล้ถึงขึ้นมาเรื่อยๆ จากไม่ค่อยตื่นเต้นอะไร ดันเกิดอาการขึ้นมาซะงั้น สงสัยอาจเพราะท่าทีของบรรดาโอตะทั้งหลายที่จับมือเสร็จไปก่อนหน้านั้น บางคนก็ทำท่าเหมือนหัวใจจะวาย บางคนก็ดีใจแบบกระโดดโลดเต้น บางคนยิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหลังหัว และอื่นๆอีกมากมายอาการเหมือนคนได้ไปเพิ่มพลังชีวิตมา แถมน้องผู้ชายข้างหน้าก็แบบเหมือนจะเป็นลม จน staff ต้องบอกว่า ใจเย็นๆหายใจลึกๆอย่าตื่นเต้น เอ๊าาาา อุปทานตามเลยสิกู ๕๕๕๕
ถึงคิวแล้วเว้ยยย โอ้โห เอาจริงป่ะเกิดมายังไม่เคยใกล้ศิลปินหรือดาราที่ชื่นชอบขนาดนี้มาก่อนเลย (เต็มที่สุดคือยืนเยี่ยวข้างบี้ เดอะสตาร์ที่ม.)แล้วต้องมาสัมผัสพูดคุยกันทีนี้แหละเครื่องรวนเลย พยายามประคองสติสุดๆ แต่รู้เลยว่าพูดรัวๆเร็วๆมาก ใส่ไม่ยั้งเหมือนคนมีของเยอะ เหมือน rapper ที่ แร๊พใส่หน้า PD ช่วง face to face audtion ในรายการ Show me the money
เราเริ่มบทสนทนาด้วยการบอกความรู้สึก บอกว่าติดตามมานาน แต่พึ่งมีโอกาสได้มา มาครั้งแรกก็จัด 5 ใบรอบพิเศษเลย น้องก็มองหน้าแบบตั้งใจฟังมากๆ พยายามจะพูดโต้ตอบขอบคุณ แต่เราก็เหมือนคนไม่ฟัง ยังพูดใส่รัวๆ กล่าวขอบคุณน้อง กล่าวยินดีกับ 1 ปีที่ผ่านมา  ถามสารทุกช์สุขดิบ พูดไปในสมองก็คิดเรื่องเวลาที่กำบังนับถอยหลังมาไป ปากก็เลยพูดไปใส่ไปไม่ยั้ง ไม่ยั้งจริงๆ จนคิดได้ว่าเออลืมไฮไลท์ที่เตรียมมา  !!!
[ต่อไปนี้คือบทสนทนาจริง]
เรา : ตั้งใจมาร้องเพลงด้วย 1 เพลง
น้อง : เพลงไรๆ ร้องเลยๆ
เรา : แต่ตอนนี้เหมือนลืมเนื้อ (ยืนนึกแป๊บนึงไม่ถึงวิ สูดลมหายใจกำลังจะร้อง)
สต๊าฟ : หมดเวลาครับ
การ์ด : -ดึงมือออก-
 
กู : …
น้อง : หวังว่าจะมีโอกาสได้เจอกันอีกน้าาา
กู : T___T
หลังจากจบรอบก็เดินออกมาแบบเหมือนมีความค้างคาใน เหมือนคนไม่สุด เหมือนคนนอนหลับไม่สนิท เหมือนคนกินข้าวไม่อิ่ม ตื้นตันก็ตื้นตัน รู้สึกไม่พอก็ไม่พอ เหมือนคู่รักที่ต้องเลิกกันทั้งๆที่ยังไม่ได้บอกความในใจ เหมือน…(พอ!!!) โอ๊ยอะไรกันเนี่ยยยยย ความรู้สึกนี้บ้าไปแล้ว
มานั่งสงบจิตสงบใจทบทวนดูก็แอบสงสารน้องเหมือนกันนะ น้องจะฟังเรารู้เรื่องไหม เห็นหน้าตาก็เหวอๆบ้างที แบบฟังอย่างเดียว จะพูดตอบก็ไม่ทัน ขนาดจะให้กำลังใจกลับมายังโดนตัดประโยค เพราะเราพูดรัวๆ ฮือออออ
อ่านจบตรงนี้แล้วอยากบอกว่า งานจับมือนี้มันดีมากเลยเว้ยแก ใครที่ยังไม่เคยมาหรือลังเลที่จะมา แนะนำเลย ทั้งบรรยากาศ ทั้งได้มาเจอคนเหมือนกัน  ได้มาทั้งพูดคุยและให้กำลังใจกันจากศิลปินที่เราชอบ แถมการจับมือกันมันให้พลังงานบวกบางอย่าง พลังงานที่ดี เหมือนที่เวลาเราเศร้าแล้วเพื่อนมาแตะไหล่ เราเหนื่อยๆแล้วมีคนกอดอะไรแบบนั้น ถ้ามีโอกาสอย่าพลาดเลย มาหาไอดอลที่คุณชื่นชอบเถอะ
สุดท้ายสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าถ้ามีโอกาสเจอกันใหม่อีกจะแร๊พให้ฟัง  
#JennisBNK48

Comments are closed.